[an error occurred while processing this directive]  

[an error occurred while processing this directive]  

I n t e r n e t   i z d a n j e

Ponedeljak, 7. 7. 2003.

 
 
[an error occurred while processing this directive]

vesti dana

arhiva

vaša pisma

istorijat

redakcija

kontakt

pomoć

pišite nam


Zašto Srbi nestaju (12)

Vrlo lako se asimilujemo

Čak u Rusiji i Ukrajini Srbi lako gubili nacionalni identitet

Takođe, naš znameniti istoričar Dušan J. Popović u svojoj studiji "Srbi u Budimu" podrobno je opisao propadanje porodice imućnog i uglednog budimskog Srbina, Đure Stevanovića, koji je "tipičan slučaj" istorije mnogih naših imućnih i uglednih građanskih porodica. On objašnjava kako su u Budimu propadali Srbi doseljeni iz Stare Srbije i Šumadije "u novoj sredini pod drugim životnim uslovima, izmenili su se moralni pojmovi. Oseća se da je onaj patrijarhalni moral počeo da slabi".

O blagostanju i dominaciji srpskog građanskog staleža, koji se pretežno bavio trgovinom, ostale su još samo da rečito govore srpske crkve. Danas zbog nedostatka srpskog življa.

Od Beča do Rusije

Kada je u 18. veku Marija Terezija javno počela da unijati Srbe, mnogi su se odselili u Rusiju. Ukrajina, kao deo carske Rusije sa plodnom zemljom i čudesnom klimom, omeđena sa severa Dnjeprom, a sa istoka Donom, stajala je pusta i vapila je za novim ljudima. A ti novi ljudi bili su Srbi. Među prvim doseljenicima stigao je Sava Vladislavić, samozvani grof Raguzinski, koji je, još 1702. godine, stigao u prestonicu Ruske carevine sa "tovarom" robe. Kasnije je postao poslanik ruskog cara u Dubrovniku i vrlo aktivno učestvovao u sklapanju mira sa Kinom, doguravši do titule tajnog savetnika.

Prva velika grupa Srba doseljenika, ratnika, husarskih pukova stigla je posle mesec dana puta, u karavanu sa ženama, decom i slugama, preko divljih Karpata u Kijev 1751. godine. Nastanjivali su se u pokrajini koju su nazivali Nova Serbija. Već naredne 1752. godine, stigle su još dve grupe srpskih doseljenika pod komandom pukovnika Ivana Ševića i potpukovnika Rajka Preradovića, a 1754. godine Srbi su osnovali pokrajinu koju su nazvali Slavijenoserbija.

Međutim, odmah po dolasku Srba, Slavjenoserbija je počela da poprima sve više internacionalni karakter, i tokom vremena u njoj je sve manje bilo Srba. Dolaskom Katarine Druge na presto (1764), ukinute su obe "sjedinjene srpske države", i postavljen je guvernator, čuveni general Potemkin.

Od tad, u svakom novom popisu stanovništva u Rusiji, Srba je bilo sve manje i manje. Iako je samo u 18. veku doseljeno preko četiri hiljade Srba, a u narednom veku pristiglo između 26 i 30 hiljada, danas u Rusiji ih više nema. Za našu utehu na slavnom poligonu ruske istorije dugo su blještala zaslužna imena koja su nepobitno dokazivala srpsko poreklo.

"Srbi su začudo, vrlo brzo bili asimilovani. Oni su se u potpunosti ili gotovo u potpunosti poistovetili sa glavnim stanovništvom kraja koje su činili Ukrajinci i Rusi... Prema popisima stanovništva vršenim u sovjetsko vreme, u tim mestima je bilo Bugara, Grka, Moldavaca, Nemaca, pa čak i Šveđana! Srba, prema zvaničnoj statistici nema, iako postoji priličan broj ukarajinskih i ruskih porodica koje vode poreklo iz Novorasijskog kraja, u kojima se s pijetetom čuva sećanje na njihove pretke Srbe".

(Pavel Rudjakov)

Prema rečima Pavela Rudjakova o Srbima nema nikakvog traga, ali su zato Bugari, jer ih je bilo 200 hiljada, zadržali svoju nacionalnu svest, svoje nacionalno biće i čak se biološki umnožili, te ih ima preko 500 hiljada duša.

Šta se dešavalo sa Srbima u Austriji?
Đorđe Natošević daje umna razmatranja pojavnih vidova i uzroka propadanja Srba u Austriji u 19. veku. On ukazuje na njihovo moralno, materijalno, demografsko i političko propadanje, pri čemu se sa najvećom zabrinutošću osvrće na moralno propadanje, jer "gde god nestane ponosa i poštenja, tu je sve propalo".

On u samim Srbima, njihovim porodicama i rđavim stranama mentaliteta, u njihovom odvajanju od tradicije, nalazi isključivi uzrok sveopšteg propadanja - "Zlo i krivci su u nama, a ne izvan nas, mi ne valjamo".

A zbog moralnog i materijalnog propadanja: "Niti se u nas ženi niti rađa koliko u drugih, nit živi onoliko, nego pre vremena mre, te nas na sve strane nestaje".

Šta se sa nama dešavalo u Rumuniji i Bugarskoj?
Poznato je da su u 18. veku u Temišvaru, najveći deo stanovništva činili Srbi. "Ali, pored tog Temišvara plemića, proletera i metalaca, postojao je jedan drugi Temišvar, kome je moja porodica dušom i telom pripadala, tada. To je bio Temišvar Srba, ostatak ostataka, varoš stara, umiruća, fanatična, verska".

Nekada davno u Rumuniji je živelo preko 800 hiljada Srba, a danas tek tridesetak hiljada. Arad je u vreme oslobođenja od Turaka bio dominantno srpsko naselje (sredinom 18. veka). Srbi su činili blizu polovinu ovog grada i upravo oni, još davne 1702. godine, podižu najstariju crkvu u kojoj je sahranjen znameniti Srbin Sava Tekelija.

Međutim, i u ovoj zemlji gasi se polako srpski živalj. Kao jedino svedočanstvo nekadašnjeg srpskog prisustva ostaju crkve i groblja - oni stoje kao nemi spomenici i svedoče pokolenjima. Svedoče i opominju.

U Bugarskoj dijaspori Srbima je iščezao svaki trag. Vidin, Trn, Berkovica, Kula, Znepolje, nekad su bili kompletno naseljeni srpskim življem, a danas su u potpunosti bugarizovani!

Srpska Bosna

I to nije sve! Pre nepunih sto godina u Hrvatskoj, Slavoniji, i Dalmaciji živelo je više Srba nego Hrvata. Hrvatski istoričar doktor Juraj Drašković navodi da je početkom prošlog veka u Hrvatskoj živelo 41,3 odsto Srba. U bivšoj Jugoslaviji taj procenat pao je na 12 odsto, a danas ih više nema! Pa gde su Srbi? Poubijani od hrvatskih ustaša u najstrašnijem zločinu genocida koji je ikada izvršen u ljudskoj istoriji - zaklani, masakrirani, živi spaljivani u užarenim pećima, bacani u bezdane, jame...

Takođe, nekada su u Dalmaciji Srbi bili većinski narod, a danas gotovo da su iskorenjeni sa ovih prostora.
Slavni pisac Jovan Dučić, zajedno sa Lazom Kostićem, dokazivao je kako je Bosna nekada bila pre svega srpska. Dučić kaže: "Hrvatsko ime bilo je oduvek u Bosni tuđe, koliko i portugalsko ili finsko. Bosna je svagda nazivana samo srpskom zemljom."

Pre Drugog svetskog rata, kao i pre sprovedenih zločina genocida, Srbi su u Bosni predstavljali apsolutnu većinu, a danas su svedeni na manjinski narod. Neospornost činjenice da je u Bosni živeo dominantno srpski narod svedoči nam i ruski naučnik Giljferding, koji je tvrdio da je početkom druge polovine prošlog veka srpski živalj u Bosni iznosio oko 68 odsto.

Piše: Mr Biljana S. Spasić
Sutra: Nezarasla rana Kosovo


vesti po rubrikama

^feljton

15:23h

Odnos magije i religije (19)

15:41h

Zašto Srbi nestaju (12)

 



     


FastCounter by LinkExchange