[an error occurred while processing this directive]  

Izdaje NIP „GLAS” a.d.
„GLAS JAVNOSTI“ d.d.

Vlajkovićeva br. 8, Beograd, Jugoslavija

[an error occurred while processing this directive]  

I n t e r n e t   i z d a n j e

Ponedeljak, 21. avgust 2000.

 
 
[an error occurred while processing this directive]
 

rubrike

politika

društvo

ekonomija

svet

hronika

reportaža

kultura

sport

feljton

intervju

slobodno vreme

   
 

video galerija

[an error occurred while processing this directive]


Glavni meni:
 -vesti dana
 -arhiva
 -vaša pisma
 -istorijat
 -redakcija
 -kontakt Kako da koristim ovaj sajt? Pošaljite nam pismo... Vesti dana Arhiva Vaša pisma Istorijat našeg lista Redakcija Stupite u kontakt sa nama


Links

Srpsko nasleđe

Glas nedelje

SINA

SNAGA

20. Aug 2000 17:02 (GMT+01:00)

Opus dei

Saradnja s Italijom

Za Vatikan spremnost Italije da prizna subjektivnost Svetoj stolici značio je konsolidovanje međunarodnog položaja posle gubitka svetovne vlasti i države

Sa Italijom Vatikan je uspostavio prve kontakte u najstrožoj tajnosti; pripremljen je u saradnji s Musolinijem plan za rešenje "rimskog pitanja" koje je otvoreno ujedinjenjem Italije 1870. Uprkos ranijim teškim rečima i uzajamnim optužbama, u krugu Rimske kurije preovladao je politički realizam. Za Vatikan spremnost Italije da prizna subjektivnost Sv. stolici značio je konsolidovanje međunarodnog položaja posle gubitka svetovne vlasti i države.

Za Musolinija, suočenog s nestabilnom političkom situacijom u zemlji i vidnim znacima svetske krize, sporazum sa Sv. stolicom utro je put učvršćivanju fašističkog pokreta.

Po oceni vodećih italijanskih istoričara fašistički pokret ne bi imao šansi na uspeh bez pomoći Rimokatoličke crkve. Korporativni sistem, na kome je počivala fašistička ideologija, postavljen je kao oživotvorenje katoličke socijalne doktrine razrađene u enciklici "Rerum Novarum". Pregovori su okončani 11. februara 1929. zaključenjem Lateranskih sporazuma između Musolinija kao predstavnika Kraljevine Italije i pape Pija Hú kao poglavara Rimokatoličke crkve. Na tim dokumentima počiva današnji pravni status Rimokatoličke crkve.

Prema tekstu ugovora Vatikan je definisan kao država pod neobičnim nazivom "država Vatikanskog grada". Papa se javlja kao nosilac svetovnih i duhovnih prerogativa. No postavlja se pitanje da li se Vatikan uistinu može smatrati državom. Bitan element države je postojano stanovništvo, a Vatikan to nema; u zidinama Vatikana živi između 500-600 stanovnika regrutovanih iz raznih katoličkih zemalja. Oni poseduju duplo državljanstvo tj. ne gube svoje originalno, a stiču vatikansko za vreme trajanja službenog položaja.

Od tog broja 150 čini vatikanska garda koju obezbeđuje Švajcarska na dobrovoljnoj osnovi. Pored ostalog, uslov za stupanje u gardu je da lica ne budu niža od 1,86 m. Gardisti nose srednjevekovne uniforme i koplja iz vremena dinastije Mediči. Stanovništvo Vatikana se ne obnavlja prirodnim putem, nego administrativnim, postavljanjem lica iz katoličkih zemalja na određene položaje.

Ukoliko se i rodi dete u onom malom broju porodica, njih svega oko desetak, preostalih u zidinama Vatikana iz ranijih vremena, ono se registruje u Italiji. Na obavljanju tekućih poslova angažovano je još oko 4.000 ljudi nastanjenih u Rimu. Simbol državnosti je zastava žuto-bele boje. Vatikan ima svoju sopstvenu železničku stanicu, kovnicu novca, poštansku službu, električnu centralu, štampariju, svoje banke, sanitarnu službu, radio i TV mrežu. Službeni jezik je latinski, radni italijanski, a diplomatski francuski. List "L'Osservatore Romano" smatra se poluzvaničnim organom Sv. stolice.

"Država grada Vatikana" poseduje aktivno i pasivno pravo poslanstva i danas održava odnose sa 157 država u svetu. Član je međunarodnih organizacija koje se bave humanitarnim i kulturnoprosvetnim pitanjima. U međunarodnim organizacijama političkog karaktera, kao što su Ujedinjene nacije, pojedine specijalizovane agencije, Vatikan ima status posmatrača. Međutim, u poslednje vreme zabeležene su promene u pravcu aktivnog učešća i u političkim organizacijama, kao što je slučaj sa organizacijom za Evropsku bezbednost i saradnju. Postoje razlike između ambasadora koje jedna zemlja akredituje kod druge i nuncija. Ambasadori imaju samo jednu misiju, da održavaju veze sa vladom i razvijaju međudržavne odnose na bazi reciprociteta. Nunciji imaju dvostruku misiju; akreditovani su pri vladi ali kontrolišu život crkve i nacionalnu crkvenu hijerarhiju, što znači da duboko ulaze u unutrašnji život država.

Priroda "Države grada Vatikana", kao što se može zaključiti iz prethodnog izlaganja, različita je od ostalih država. Teritorijalni suverenitet nad minijaturnom teritorijom priznat je Sv. stolici kao garancija slobodnog i nesmetanog obavljanja duhovne vlasti. Ugovore koje zaključi sa državama u vidu konkordata regulišu položaj crkve na teritoriji odnosne države. Imajući u vidu suštinu papske moći, koja je po svojoj prirodi duhovna, teško da se Vatikanu može priznati svojstvo države. U ovom slučaju pre se može govoriti o transnacionalnoj verskoj organizaciji. Državnost Vatikana u stvari je čista fikcija. Sv. stolica kao personifikacija crkve nema druge pozicije u međunarodnoj zajednici, osim u odnosu na religiju. Priroda crkve kao institucije suštinski se razlikuje od prirode države. Crkva je zajednica vernika, država je zajednica građana.

Vatikan je i moćna ekonomska sila uključena u svetske ekonomske i finansijske tokove. Za taj sektor delatnosti ustanovljena je posebna administracija. Vatikan je akumulirao svoje bogatstvo kroz vekove putem poklona vladara, sistemom poreza i taksa, prihoda sa ogromnih poseda u vlasništvu crkve. Nakon nestanka papske države papa je došao do zaključka da duhovnu moć može obezbediti samo finansijskom nezavisnošću. Ideju pape Leona Húúú da nekadašnju teritorijalnu vlast nadomesti "menadžmentom" u sferi ekonomije i finansija, prihvatio je i dalje razradio njegov naslednik Pije Hú.

Tu leže koreni savremenog bankarskog sistema Vatikana, koji je u toku 100 godina izrastao u moćnog finansijskog giganta, koji samo u Italiji pokriva gotovo polovinu finansijskog tržišta. Danas je teško pronaći industrijsku granu u kojoj nije investiran vatikanski kapital; zastupljen je u telekomunikacijama, u metalurgiji, prehrambenoj industriji, turizmu, robnim kućama, izgradnji stambenih naselja, hidrocentrala, metroa itd. pa čak i u "Rivera Casino" u San Remu. Vatikanski kapital investiran je ne samo u Italiji nego širom sveta, na svim kontinentima. Nalazi se, na primer, u američkim kompanijama "American Anaconda Copper Company", "Sinclair Oil company", "Ciffic Gas Electrict", "Denver Joint Stock Land Bank" itd.

NASTAVIĆE SE
Dr Smilja Avramov


vesti po rubrikama

^feljton

17:02h

Opus dei: Saradnja s Italijom

17:16h Podmlađivanje organzima: Mleč za nervne bolesti
   


     


FastCounter by LinkExchange