U beogradskoj istoriji, prvi dan maja je dobio posebno značenje tek krajem 19. veka, kada je u gradu artikulisan radnički pokret. Uz veliku crvenu zastavu, doktor Vasa Pelagić je poveo prvu kolonu radnika glavnim beogradskim ulicama, 1. maja 1894. godine. Samo njih sedamnaest je stiglo do Topčidera da čuje vatreni govor narodnog tribuna Pelagića.

Na prvomajskoj paradi 1947. godine, prvi put je prikazan crveni trolejbus, jedno od pokretnih obeležja Beograda. Prvi "krug trolom" bio je moguć 12. juna od Kalemegdana do Slavije. Ovo prevozno sredstvo sutra slavi 60. godišnjicu. Nekoliko krševa koji se danas povlače od Banjice do Gradske bolnice, ili od Medakovića do Studentskog trga, verovatno su relikti iz tog vremena. Te godine, sa tribine ispred Savezne skupštine, državni i partijski vrh sa Josipom Brozom Titom blagonaklono je posmatrao trosatnu procesiju vojske, milicije, omladinskih, studentskih i pionirskih organizacija i "spontano prolazećeg naroda". Vojni deo parade je bio brz, precizan i efektan, a za soc-realistički defile radnih ljudi i građanstva, nisu važila posebna pravila osim crvenih karanfila za mahanje voljenom Drugu!

U istoriji prestonice Praznik rada obeležila su i dva sasvim drugačija događaja.
Sedamnaestog aprila 1894. godine, Beogradska opština je prihvatila predlog Društva za ulepšavanje Vračara, da se prostor između Kragujevačkog i Smederevskog druma i Beogradske ulice, nazove "Svetosavski kraj", a Ohridska preimenuje u "Ulicu Svetog Save". Kada je utvrđeno mesto na kojem je Sinan paša spalio mošti Svetog Save, odlučeno je da se tu podigne hram našeg sveca i prosvetitelja, ali i to da se izgradi crkva imenovana "Prethodnik hrama Svetog Save". Saznavši za tu odluku, neki Gines, naslednik Škotlanđanina Mekenzija, vlasnika velikog placa na Englezovcu, deo imanja, oko 10.000 kvadratnih metara je poklonio Srpskoj Pravoslavnoj crkvi. Uoči 1. maja 1895. godine, crkva je izgrađena i osveštana deset dana kasnije. Ova preteča današnjeg velelepnog hrama na Svetosavskom platou, proslavljena je u svim pravoslavnim krajevima Kraljevine!

Tačno 100 godina kasnije, prazničnog 1. maja 1995. godine, Beograd i cela zemlja najpre su bili užasnuti, potom ogorčeni a na kraju beskrajno tužni. Tog prvomajskog prepodneva, u Beograd su počele da pristižu glasovi o napadu Hrvatske na deo Republike Srpske Krajine u zapadnoj Slavoniji. Tokom dana, glavni mediji nisu gotovo ništa javljali, ali se glas o strahovitom pogromu širio munjevito. Srpski narod Pakraca i drugih mesta na obodu Papuka i Psunja, u strahu da ne bude pobijen, masovno je krenuo u bežaniju prema Savi, ka Republici Srpskoj, a zatim ka Srbiji. Mnogi nisu stigli da ponesu ni najosnovnije stvari, ostavljajući vekovima sticanu imovinu da bude opljačkana i spaljena. Kasnije će se ustanoviti da su mnogi netragom nestali. Tog dana, pre 12 godina, Beograđani su bili užasnuti, potom gnevni i ljuti, dok su se vlasti trudile da vesti o stradanju Srba u Slavoniji "ne pokvare" prvomajske uranke i druge prigodne svetkovine. Nažalost, ovo stradanje Srba bilo je samo početak.