GLAS JAVNOSTI  

 

I n t e r n e t   i z d a n j e
Sreda, 1. 3. 2006.

 
 

Glas javnosti 24 sata sa Vama... najnovije vesti iz zemlje i sveta...

vesti dana

forum

arhiva

vaša pisma

istorijat

redakcija

kontakt

pomoć

pišite nam


Posledice stvaranja velike Albanije

Iz novije istorije je poznato da je osnovni preduslov za ostvarivanje albanskog velikodržavnog projekta osvajanje i otimanje etničkih teritorija pravoslavnih hrišćana, najčešće Srba, uz prećutnu saglasnost i odobravanje velikih sila. Zato je neophodno najširu javnost podsetiti da se prvi masovni genocid nad Srbima na ovom prostoru dogodio u vreme patrijarha Arsenija III Čarnojevića 1690. godine, kada je sa Kosova i Metohije proterano ukupno 37.000 porodica sa oko 200.000 Srba. Sledeće masovnije proterivanje Srba desilo se u periodu između 1878. i 1912. godine, kada je sa Kosova i Metohije proterano oko 150.000 Srba i drugog nealbanskog življa.

Treće i najmasovnije proterivanje Srba sa Kosova i Metohije dogodilo se u periodu komunističke vladavine, između 1941. i 1987. godine, kada je sa svojih vekovnih ognjišta, na najsvirepiji način, proterano oko 500.000 Srba i nealbanaca. Poslednje masovno proterivanje Srba učinjeno je u periodu između 1987. i 2006. godine kada je pod pritiskom albanskog terora sa prostora Kosova i Metohije nasilno proterano preko 300.000 srpskog i drugog nealbanskog stanovništva. Analizom istorijskih izvora koji govore o proterivanju Srba sa Kosova i Metohije u poslednja tri veka (1690-2006) može se zaključiti da je iz nekadašnje Stare Srbije (današnje Kosovo i Metohija), nasilno proterano oko 1.150 000 Srba, te da ih je oko 200.000 pobijeno i 150 - 200 000 arbanizovano, odnosno prevedeno u muslimansku veru.

Hipotetički posmatrano da 1.500.000 Srba nije proterano, pobijeno i arbanizovano na teritoriji Stare Srbije i da su se na tim prostorima oni normalno razvijali i prirodno reprodukovali, danas bi na Kosovu i Metohiji bilo najmanje dva miliona Srba. To su istorijske činjenice koje se moraju uvažavati od strane glavnih centara svetske moći, posebno kada se izriču ocene o etničkom čišćenju i formulišu politički stavovi o budućem statusu Kosova i Metohije.

Investicije za separatizam

Osim toga, široj društvenoj javnosti je malo poznato da su Albanci novcem dobivenim od građana Srbije i ostalih republika bivše Jugoslavije, decenijama izdvajanim za privredni preporod Kosova i Metohije, u stvari, kupovali kuće i imovinu prognanih Srba. Podsećanja radi, treba istaći da su bivše jugoslovenske i srpske vlasti decenijama izdvajale finansijsku i stručnu pomoć da bi nadoknadile zaostatak u razvoju Kosova i Metohije. Najveći deo te pomoći izdvajala je Republika Srbija. Primera radi, u srednjoročnom periodu između 1966. i 1970. godine, od 20.309.000.000 dinara investicija u Jugoslaviji na Kosovu i Metohiji je utrošeno jedna četvrtina ili 5.134.000.000 dinara.

U narednom srednjoročnom periodu od 1971. do 1975. godine na Kosovu i Metohiji je utrošeno 4.894.000.000 dinara od ukupno 44.283.000.000 dinara jugoslovenskih investicija, a u srednjoročnom periodu između 1976. i 1980. godine na Kosovu i Metohiji je utrošeno 54.475.000.000 dinara od ukupnih 133.951.000.000 dinara investicija izdvojenih za ulaganja na nivou Jugoslavije. Od 1980. do 1985. godine na Kosovu i Metohiji je utrošeno 37 odsto ukupnog fonda Jugoslovenskih investicija, a u razdoblju od 1985. do 1990. godine taj procenat bio je znatno veći i iznosio je oko 43 odsto.

Samo od zajma koji je Svetska banka dala SFRJ, za razvoj Kosova i Metohije dato je 24 odsto ili oko 240.000.000 američkih dolara, a 1981. godine zaslugom srpske i jugoslovenske vlade od Međunarodne banke dobijen je poseban zajam za razvoj Kosova i Metohije u vrednosti od 130.000.000 dolara. U vremenskom razdoblju od deset godina svaki zaposleni u Republici Srbiji izdvajao je 1odsto od svog ličnog dohotka za razvoj Kosova i Metohije, što je po tadašnjem kursu iznosilo oko 1.000.000 dolara dnevno ili oko 3. 650.000.000 američkih dolara za desetogodišnji period.

Gledano iz ove perspektive, moglo bi se postaviti i sledeće hipotetičko pitanje: da je ovaj kapital, u vidu svežih i direktnih investicija, uložen u razvoj ostalih delova Republike, Srbija bi danas bila na nivou razvoja najrazvijenijih zapadnih zemalja?

Govoreći jezikom istine i neumoljivih brojki, Republika Srbija je doživela da su Arbanasi na Kosovu i Metohiji od kraja DžVII veka do današnjih dana porušili više od 1.500 srpskih crkava i manastira, a samo u poslednjih sedam godina, od 10. juna 1999. godine, albanski ekstremisti i naoružane šiptarske terorističke grupe OVK izvršile su ukupno 7.757 terorističkih napada na srpsko i ostalo nealbansko stanovništvo. U terorističkim akcijama ubijeno je 1.252 lica, ranjeno 2.237 i oteto 1.150 lica, uništeno ili vidno oštećeno 150 srpskih crkava i manastira i spaljeno više od dva miliona knjiga na srpskom jeziku, što predstavlja duhovni genocid nad jednim autohtonim evropskim narodom.

Pored toga, u ovom kratkom vremenskom periodu, otkriveno je 144 logora u kojima su bili zatočeni, maltretirani i mučeni Srbi. Od dolaska Kfora do kraja novembra 2003. godine na Kosovu i Metohiji porušeno je 5.100 srpskih nadgrobnih spomenika i spaljeno ili oteto 107.000 kuća i stanova čiji su vlasnici Srbi i Crnogorci (77.000 oteto i 30.000 uništeno), a čija vrednost se, bez zemljišta i pratećih objekata, procenjuje na oko 5.350.000.000 (pet milijardi i tri stotine pedeset miliona) evra. Čak je i komandant južnog krila Nato, američki general Džeremi Džons, nakon šiptarskog pogroma nad Srbima 17. marta, izjavio: "Ovo je etničko čišćenje Srba", a drugi Amerikanac Morton Abramovic - kreator Klintonove politike za Balkan i savetnik Šiptarskim pregovaračima u Rambujeu, povodom 17. marta, je izjavio "Samo nasiljem može nešto da se promeni. Martovsko nasilje je za Albance imalo i neke pozitivne rezultate". Ovu su u novijoj istoriji nezabeležena šovinistička dela koja su albanski teroristi počinili na teritoriji Kosova i Metohije, koja je za svo to vreme bila pod zaštitom Ujedinjenih nacija i snaga Kfora.

Geostrategija

Ukoliko se iskreno želi pronaći kompromisno i trajno rešenje za status Kosova i Metohije, čini se da je najbolji put za to ubrzana integracija celokupnog regiona zapadnog Balkana u Evropsku Uniju i evroatlantske bezbednosne strukture, čime bi pitanje granica na centralnom i zapadnom Balkanu bilo u potpunosti relativizovano. Albanci bi dobili najviši mogući stepen autonomije, izvršila bi se suštinska decentralizacija Autonomne pokrajine i zadržao bi se suverenitet Srbije nad Kosovom i Metohijom, a u prelaznom periodu moglo bi se osigurati uspostavljanje odgovarajućih mehanizama međunarodnog nadzora u implementaciji kompromisnog rešenja.

Geostrateški gledano, prostor Kosova i Metohije spaja preostale delove srpskog etničkog stanovništva, koji su, sticajem različitih istorijskih okolnosti nastanjeni u odvojenim etničkim regijama, kao što su: Crna Gora, Republika Srpska, južna Srbija i Kumanovska kotlina. Davanjem nezavisnosti Kosovu i Metohiji (uslovne ili bezuslovne, sve jedno) u srpskom etničkom prostoru nastala bi, kako to jedan od naših vodećih geopolitičara dr Radovan Radinović kaže "velika breša (100 km po obe ose), sa naglašenim islamskim predznakom i tendencijom da se širi ka Raško-polimskoj oblasti i dalje, ka Bosni i Hercegovini i ka južnom Pomoravlju, sa realnom opasnošću da preseče glavnu arteriju Srbije na Panonsko - Egejskom i Centralno - Balkanskom pravcu". Pored toga, neophodno je imati u vidu da prostor Kosova i Metohije čini deo tzv. "zelene transverzale", koja od Turske vodi preko Trakije i zapadne Makedonije, ka muslimanskim delovima Raško-polimske oblasti i muslimanskom delu Bosne i Hercegovine.

Kosovo nema cenu

Otuda, gledano iz šireg vojnostrateškog ugla može se konstatovati da je Kosovo i Metohija najznačajniji deo prostora na južnom krilu srpsko-crnogorskog strategijskog prostora. Njegovim otcepljenjem od Republike Srbije narušila bi se stabilnost strategije odbrane Srbije i Crne Gore, na njenom južnom, istočnom i jugozapadnom delu. Gledano iz užeg vojnostrateškog ugla, neophodno je imati u vidu da se sa prostora Kosova i Metohije određenim prolazima i prevojima brzo dolazi u oblasti Raške, zapadnog Pomoravlja i Šumadije, Ponišavlja i centralnog i južnog Pomoravlja. Otuda, davanjem nezavisnosti Kosovu i Metohiji, Srbija bi nepovratno ostala bez ove vojno-strateške "tvrđave" čijim bi se gubitkom narušila ukupna stabilnost i odbrambena moć Srbije i Crne Gore.

Svi ovi i drugi argumenti ubedljivo potkrepljuju tezu da Kosovo i Metohija nema cenu, i da je to strateški važan deo srpskog državnog prostora, u bilo kom obliku i svojstvu da se nalazi, u okvirima jedinstvene države Srbije. Zbog toga, u ime srpskog naroda niko nema pravo da trguje sa ovim strateški važnim delom srpskog državnog i nacionalnog prostora. U procesu pregovora o konačnom statusu Kosova i Metihije, Srbija treba da ima kristalno jasne stavove i jedinstvenu platformu za pregovore. Suština pregovaračke pozicije Srbije i Crne Gore treba da bude zalaganje za striktno poštovanje međunarodnog prava, obezbeđivanjem suštinske autonomije za Kosovo i Metohiju, koja podrazumeva poštovanje međunarodnih pravnih normi i standarda u državnom organizovanju mešovitih etničkih zajednica, a pre svega: sprečavanje nasilja kosovskih Albanaca nad nealbanskim stanovništvom; omogućavanje Albancima maksimalne samostalnosti u izvršnoj vlasti i upravnim poslovima i nepromenjivost spoljnih granica Srbije i Crne Gore.

Težište pregovora trebalo bi biti usmereno na očuvanje međunarodnog principa nepovredivosti spoljnih granica. Tu leži ključ rešenja celokupnih pregovora i ukoliko granice prema Albaniji i Makedoniji ostanu nepromenjene, srpska delegacija će u pravnom smislu napraviti značajan korak ka očuvanju teritorijalnog integriteta i suvereniteta Srbije, a time će biti osnaženi i osnovni principi međunarodnog prava u rešavanju istih ili sličnih problema na svim delovima sveta.

Dakle, na potezu je Organizacija UN, koja ima dve mogućnosti: da bude dosledna u poštovanju principa međunarodnog prava koje ne dozvoljava promene spoljnih granica i ugrožavanje suvereniteta i teritorijalnog integriteta demokratskih država, ili da zadovolji maksimalističke pretenzije Albanaca i silom nametne rešenje konačnog statusa Kosova i Metohije, kojeg narod Srbije ne može nikada prihvatiti. Ako se uvaži Povelja OUN i ustavno i istorijsko pravo Srbije, pregovarači uz pomoć posrednika OUN mogu da nađu kompromisno rešenje koje će biti prihvatljivo za obe strane.

piše: Dr Neđo Danilović, viši naučni saradnik


vesti po rubrikama

^Velika Albanija u maloj Evropi

Unija albanskih država do 2010.
Evropska unija i bezbednost na Balkanu
Velika Albanija postaje stvarnost
Prenaku Bakjab za veliku Albaniju
Velika Albanija i uticaj na okruženje
Posledice stvaranja velike Albanije
Pravna neodrživost "uslovne i pune nezavisnosti Kosova"
 


     


FastCounter by LinkExchange