[an error occurred while processing this directive]  

[an error occurred while processing this directive]  

I n t e r n e t   i z d a n j e

Četvrtak, 30. 10. 2003.

 
 
[an error occurred while processing this directive]

vesti dana

arhiva

vaša pisma

istorijat

redakcija

kontakt

pomoć

pišite nam


Rasrbljivanje Crnogoraca (17)

Zdravica serdara Vukotića kralju Petru

Srpska državna misao našla je utočište u Crnoj Gori

Serdar Janko Vukotić rekao je, oktobra 1908, u odgovoru na zdravicu kralja Petra I, u Beogradu, i ovo:
"... Tradicionalne veze koje potiču iz vremena slavom uvjenčanoga Vašeg pretka Karađorđa Velikoga i Gospodara Crne Gore Petra I Svetoga, rodbinske veze između vladalačkih Domova Karađorđevića i Petrovića, kao i bratske veze između jednoplemenoga naroda u Srbiji i Crnoj Gori pružaju danas svakom svjesnom Srbinu opravdanu nadu za spas i bolju budućnost namučenog srpskog plemena. Vaše Veličanstvo, osjećam se presrećan, što mogu mojim izvješćem i uvjerenjem obradovati mojega viteškoga Gospodara i njegove Crnogorce, da Kralj Srbije i njegovi hrabri Srbijanci potpuno razumiju svoju bratsku i patriotsku dužnost u zajedničkom radu za opšte dobro Srbinovo..." ("Glas Crnogoraca", 17. oktobar, 1908, Cetinje).

U Podsetniku vlade Knjaževine Crne Gore, upućenom vladama velikih sila, 10. novembra 1908, pominju se odluke Berlinskog kongresa i skreće se pažnja na kršenje odredaba Berlinskog ugovora od strane Austrougarske, aneksijom Bosne i Hercegovine:
"Mi vjerujemo da nam je zadatak da se udružimo u ovoj prilici od pokretanja revandikacija i kompenzacija, na koje bi dvije srpske države, Kraljevina Srbija i Knjaževina Crna Gora, imale pravo, zbog navedene aneksije, jer ostavljamo dobrovoljno taj zadatak Rusiji, velikoj i plemenitoj slovenskoj sili, koja je uzela u svoje ruke odbranu interesa i zaštitu legitimnih aspiracija njenih mlađih sestara...

U toku gotovo pet vjekova moćne armije Osmanlija nastojale su da unište jednu šaku ljudi koja je poslije propasti Srpskog carstva, srušenog od strane turskog osvajača evropskog Istoka, izbježala u nepristupačne planine radi odbrane i očuvanja svoje nezavisnosti..." ("Zapisi", maj 1937, Cetinje)

U Rezoluciji Crnogorske narodne skupštine, od 13. novembra, 1908, povodom aneksije Bosne i Hercegovine, kaže se da je "Austrougarska Monarhija u supštini povredila Berlinski ugovor; da je tim činom nanesen smrtni udarac interesima celokupnog srpskog naroda; da je tim u osnovi pogaženo načelo narodnosti, kojim se danas prosvećeni svet rukovodi...

Skupština izjavljuje da je naš narod gotov podneti sve žrtve kada Gospodar, za odbranu Srpstva i za čast ove otadžbine na to pozove..." ("Glas Crnogoraca", 1. oktobar 1908, Cetinje).

General Mitar Martinović je o proslavi 50-godišnjice bitke na Grahovcu rekao da je "prijed nekih 1200 godina ponikla srpska državna misao i izražena svijest o istoj ovdje u ovim brdima današnje Crne Gore. Jest, ovdje se ona rodila i potocima krvi pravno je zasnovana i u vjeru prevedena pod Stevanom Vojislavom, kraljem Mihailom i Bodinom; pa se tek onda odavde iz Crne Gore razvila i raširila se na jugoistok, đe je pod vođstvom slavne srpske dinastije Nemanjića došla do najvećeg sjaja, moći i veličine srpske..." ("Glas Crnogoraca", 24. maj 1908, Cetinje).

Komandir Nikola Kovačević, obratio se učesnicima Bitke na Grahovcu ovim rečima:
"... Došli ste i hvala vam, da pred vama mlada, svježa, obnovljena otadžbina vidi zatočenike srpske slobode, nikad pogašenu iskru srpske zavjetne misli, nikad nemalaksalu težnju i odluku za nezavisnošću i samobitnošću srpskoga plemena.

Proviđenju je ugodno bilo, da baš našoj otadžbini dosudi punu čast, ali i punu teškog iskušenja zadaću; suđeno joj je bilo da baš ona očuva svete amanete Nemanjića, da drži i održi netaknut, neoskrvljen sveti barjak srpske slobode, da pod njime okuplja slobodne zatočenike..." ("Glas Crnogoraca", 24. maj 1908, Cetinje).

U proglasu Odbora za proslavu dvovekovne vladavine kuće Petrović NJegoš, uz ostalo, piše:
"... Teški su nastali dani za srpski narod poslije propasti srpske države na Kosovu... Oko duhovnijeh svojijeh pastira stadoše se prikupljati u Novoj Zeti, u Crnoj Gori, odvažniji sinovi našega naroda iz raznijeh krajeva, te počeše očajničku borbu na smrt i na život sa osvajačem... Potonja iskra srpske slobode i nezavisnosti ugasila bi se da je mjesto današnje Crne Gore, te dike srpske, bio kakav pašaluk, ili šta drugo, da ne imadosmo ovakvog duha, kao što bješe Vladika Danilo i svi njegovi našljednici...

Srpska državna misao našla je utočište u Crnoj Gori, za nju su se Crnogorci kroz toliko vjekova junački borili i za nju sve svoje žrtvovali, te tako je dohranili i današnjim naraštajima predali...

Sutra: Slava Crne gore je slava Srpstva


vesti po rubrikama

^feljton

17:19h

Rasrbljivanje Crnogoraca (17)

17:28h

Poreklo Arbanasa (6)

 


     


FastCounter by LinkExchange