[an error occurred while processing this directive]  

[an error occurred while processing this directive]  

I n t e r n e t   i z d a n j e

Subota, 25. 10. 2003.

 
 
[an error occurred while processing this directive]

vesti dana

arhiva

vaša pisma

istorijat

redakcija

kontakt

pomoć

pišite nam


Poreklo Arbanasa (1)

U srcu stare Srbije

Kosovo i Metohija su jedna celina koja se prirodno prožimala etnički, i istorijski-geografski su nedeljivi

Prostori Kosova i Metohije kao središte Stare Srbije, su sveta zemlja za sve Srbe ma na kom meridijanu ove planete da žive, a danas kao deo južne Srbije uvek su bili međaši u izgrađivanju nacionalne svesti kod Srba. Za ove prostore vezana je srpska istorija, kultura, predanje, vera, kolektivno pamćenje, koji su zahvaljujući jedino kosovkom opredeljenju, i doprineli očuvanju nacionalnog identiteta ovog naroda pod turskom vlašću.

Od svih srpskih oblasti Kosovo i Metohija najbogatiji su ostacima srednjovekovnih srpskih manastira, starih gradova, crkvi i drugih građevina, a tu je i ispisan najveći broj srednjovekovnih srpskih rukopisa. Sve je to u skladu sa činjenicom da je tu dugo bilo središte srpske države a i srpske crkve posebno Pećka Patrijaršija.

Zbog centralnog položaja Kosova i Metohije na Balkanskom poluostrvu, do kojih se lako moglo dospeti iz svih njegovih krajeva rečnim dolinama i planinskim prevojima, a naročito zbog plodnog tla, pa izobilja rudnog blaga, ove su oblasti od davnina bile uvek dobro naseljene.

Hrisovulje

Na osnovu srpskih dokumenata iz 14. veka kao i turskih iz 15. i 16. veka vidi se da je ova oblast imala kompaktno srpsko stanovništvo s vrlo neznatnim brojem Vlaha, a kasnije i Arbanasa i to stočara koji su se tu povremeno i privremeno nalazili u mesecima ispaše stoke. Ovo nam potvrđuju darovne povelje i hrisovulje srpskih velmoža, posebno kraljeva i careva.

Teritorija Kosova i Metohije bila je ne samo centralna oblast sredljovekovne Srbije, već i njeno najvažnije istorijsko, etničko, ekonomsko i kulturno tle, sve do pada pod tursko ropstvo.

U vreme srednjovekovne Srbije Kosova i Metohija nazivali su se Srbija, ma da su pojedini delovi imali lokalno ime župe. Na samom Kosovu u srednjovekovnoj Srbiji bili su četiri značajna rudnika: Janjevo, Novo Brdo, Zvečan i Trepča. Rudno bogatstvo ovih rudnika u plemenitim metalima, omogućilo je stvaranje velike i moćne srpske države i njen visok ekonomski, kulturni, verski i umetnički domet, otuda mnogobrojni spomenici, naročito srpske crkve arhitekture i slikarstva i najdragocenije zadužbine srpskih vladara i velmoža.

Kosovo i Metohija su jedna celina koja se prirodno prožimala etnički i idejno-istorijski-geografski su nedeljivi, jer proističe iz energetske sadržine vekovnog pamćenja, postojanja i naših htenja i trajanja danas.

U doba Nemanjića ovi prostori su bili naseljeni isključivo srpskim življem. Najezdom Turaka na Balkansko poluostrvo i dalje omogući će sve češće i brojnije pristizanje Arbanasa na ove prostore. Primanjem islama Arbanasi su kod Turaka za koje su često i ratovali, uživali velike privilegije. Arbanasi su od svih naroda a i manjih etničkih grupa prvi primili islam i to u velikom broju. U tursko doba, još od 16. veka, Arbanasi će silaziti s planine u pitome predele Kosova i Metohije . Ta najezda koja i u novije vreme traje, vrši se s izuzetnom drskošću, služeći se nečasnim metodama sa svim elementima nasilne kolonizacije.

U srpskim zemljama period od 17. veka do našeg doba ostavio je u istorijskoj svesti srpskog naroda krvavi trag nasilja. Dokumenta nam govore o pojedinačnim i masovnim zulumima nad Arbima, o pljački i progonu. To je mračna slika tadašnjeg stanja koja će se preneti u 18, 19, 20. pa i 21. vek. Zulumi i zločini nad Srbima bili su surovi koje su činili Turci, ali ono što su radili Arbanasi prevazilazi sve zločine koje su do sada anali zabeležili. Najveća zla Srbima na ovim prostorima naneli su kačaci koji vode poreklo iz turskog doba, tačnije još iz 16. veka, kačak, odmetnik od vlasti, ali i razbojnik, uvek se to dvoje spajalo u jedno, jer su kacije kačaka uvek bile pljaškaše i terorističke.

Stari mentalitet

Kačakovanje je odmetništvo koje ne priznaje nikakvu vlast ni državu. Prošlost je, kao i ova danas, kada dođe do popuštanja vlasti ili njenog slabljenja, kačaci oživljavaju, budi se u njima kačački mentalitet, i oni polaze u pljačke i ubistva. Kačački mentalitet se inače ispoljava u pasivnom odnosu prema državnim zakonima, usled preovladavanja uobičajenog prava koje vlada kod Arbanasa, a sve u cilju da dođe, pa i nasilnim putem, do promena i da se kačački mentalitet oslobodi i da se ponovo nametne pljačkom i ubistvima.

U godinama posle Istočne krize 1875-1878. godine, srpsko-turskih ratova i terora arbanaške lige, kao i pritiska mudžahira doseljenih iz oslobođene Srbije, položaj srpskog naroda je u mnogome otežan. Umnožio se broj nasilnika i kačaka koji su besomučno nasrtali na srpske kuće, otimajući stoku i prinose, ucenjujući domaćine, otimajući žene i devojke pa i mušku decu. Mudžahiri su iz Obrenovićeve Srbije proterani zbog kačakovanja i kačačkog jatakovanja a ne zbog toga što su Arbanasi.

Piše: Mr Pavle Dželetović
Sutra: Turci daju značaj Šiptarima


vesti po rubrikama

^feljton

17:11h

Rasrbljivanje Crnogoraca (12)

17:38h

Poreklo Arbanasa (1)

 


     


FastCounter by LinkExchange